นาซ่าก็พาเเกกลับมาหาเราไม่ได้

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็เกือบ 8 เดือน เเล้วสิที่เราไม่ได้คุยกันเลย ไม่มีการสนทนาใดๆ ไม่มีการเจอหรือพบหน้า คุณก็มีชีวิตของคุณ ส่วนเราก็ยังเป็นเราเราคนเดิมที่ยังเหมือนเดิม ยังส่งไลน์หาเเกในทุกวัน ถึงเเม้เเกจะไม่เปิดอ่านเลย5555 เเต่เราก็ยังส่งมันอาจเป็นเพราะความเคยชิน  เวลาคิดถึงเเกมากๆ เราก็จะเปิดดูรูปถ่ายที่เคยถ่ายด้วยกัน ถ้าคิดถึงมากๆก็พิมพ์ไลน์ไปเหมือนเป็นการได้บอก ต่อชีวิตคนๆนึงไปได้อีกวันเลยเเหละ ทุกวันนี้ก็เรียนหนักนะ หนักกว่าตอนนั้นเยอะ เเต่มันไม่มีเเกให้เราได้บ่นเรื่องไร้สาระเหมือนวันก่อนล่ะอ้ะ เราเข้าใจมาตลอดเลยนะความรู้สึกคนเราไม่เท่ากัน เเกให้เราได้ในสถานะนั้นเเต่สำหรับเราเราไม่ได้รู้สึกกับเเกในสถานะนั้น เราไม่อาจสั่งให้เเกมารักมารู้สึกกับเราได้ เเล้วเราก็ไม่สามารถสั่งให้ตัวเองเลิกรู้สึกรักเเกได้ ในเมื่อมันเป็นเรื่องของความรู้สึกคือมันก็ฝืนกันไม่ได้ ก็รู้สึกเท่าที่รู้สึกนั้นล่ะ  ความรักมันไม่มีเเพ้มีชนะ มีเเค่ใช่กับไม่ใช่เท่านั้นเอง เเต่เราก็ยังอยากเขียนถึงเเก ไม่รู้ดิ มันยังไม่มีใครเข้ามาทำให้เรารู้สึกที่จะรักมากเท่าเเกเลยมั้ง  ความรู้สึกเรามันก็เลยยังไม่เดินไปไหน ยังอยู่กับความทรงจำเกี่ยวกับเเก ถึงเเม้จะไม่เพิ่มขึ้น เเต่ความทรงจำก็ไม่เคยเลือนหายเลย ภาพจำทุกอย่างยังชัดเจน ยังกอดตุ๊กตาที่เเกซื้อให้ ยังกินข้าวร้านเดิม ยังใช้ชีวิตคนเดียว เเละยังคิดถึงเเกอยู่ในทุกๆวัน ยังฝันถึงเเกบ่อยๆอยู่เลยอาจเป็นเพราะเราเคยอยากมีเเกอยู่ตรงนี้ข้างๆกัน เเต่ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องโทษตัวเอง ถ้าเเกมีโอกาสได้เห็นกระทู้นี้ เรายังมั่นคงกับความรู้สึกที่มีให้เเกมันยังคงเหมือนเดิมนะ ทุกคำพูดในวันนั้นในวันนี้เราก็ยังทำอยู่.